Przejdź do głównej zawartości

#31 Ruka wietrzna, ale odczarowana, bajeczny Ryoyu, czyli drugi weekend Pucharu Świata w skokach narciarskich

Wiało. I w sumie to słowo może wystarczyć do opisania tego, co się działo na Rukatunturi w Kuusamo podczas drugiego weekend Pucharu Świata w skokach narciarskich. Oba z naszymi reprezentantami na podium!


Piąteczek nie był piąteczkiem, bo tenże sprawił wiatr, który wiał tak mocno, że spowodował odwołanie treningu, jak i kwalifikacji i przesunięcie ich na dzień następny. W sobotę rano o 8:00 miał rozpocząć się trening i rzeczywiście się rozpoczął. Ale trwał w mozolnym tempie, co sprawiło, że organizatorzy przesunęli kwalifikacje na 15:15 (konkurs rozpoczynał się o 16:30). Trening został dograny do końca, z lekko szalonymi rozstrzygnięciami, ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło!


Kwalifikacje o 15:15 zostały przesunięte o kwadrans. Potem się okazało, że kwalifikacji nie będzie i zobaczymy wszystkich 65 zawodników w konkursie. I nastepnie się zaczęło! Start przewidywany był na 16:30. Ale że mocno wiało, to poszedł kwadrans później. Trwał jury meeting, na którym ustalano, co i jak będzie to wyglądało w sobotni wieczór w Ruce. Chyba to prognozy miały wpływ na decyzję jury, które przesunęło start konkursu na 17:50 (czyli 18:50 w Finlandii). W dodatku, tylko jedna seria rywalizacji. W konkursie dalekie odległości mieli ci, którzy skaczą ogólnie słabo, jak i ci, którzy skaczą dobrze. Niektórym problemy sprawiał wiatr, mimo że konkurs był rozgrywany w rytmie 2 skoczków na minutę, czyli bardzo sprawnie. Organizatorom bardzo zalezało na rozegraniu tych zawodów. Wykorzystali, prawie jak wspinacze górscy, okno pogodowe! Skoki odbywały się praktycznie bez żadnych przerw, co naprawdę świadczy o tym, że ten wiatr złagodniał. Konkurs wygrał Ryoyu Kobayashi, co było jego pierwszym triumfem w karierze. Oddał skok na odległość 138,5 metra. Drugie miejsce zajął Kamil Stoch skokiem na 140,5 metra, a trzeci był Piotr Żyła i jego 136 metrów. Odczarowaliśmy Rukę i mieliśmy dwóch Polaków na podium. Najdalszy skok jednak oddał Domen Prevc, który był czwarty - 146 metrów.  Warto docenić życiówki Bułgara Władimira Zografskiego (szósty), Kuby Wolnego (jedenasty). Punktował w tym konkursie jeszcze wspomniany wcześniej Wolny oraz  Stefan Hula. Loteryjność wpłynęła na miejsce Dawda Kubackiego i Maćka Kota, którzy nie zdobyli punktów. Punkty za to zdobył Severin Freund, wracając po dwóch latach na skocznię. Tym razem zadowolił się punktami za szesnaste miejsce. Dzień później był trzydziesty pierwszy.

W niedzielę Ruka była łaskawsza, wiało mocno, ale już trochę słabiej; tak, aby kwalifikacje i konkurs mogły się odbyć. Kwalifikacje wygrał Stefan Kraft przed Domenem Prevcem i  Robertem Johanssonem. W konkursie wystąpił także Estończyk Artti Aigro, dwudziesty drugi w kwalifikacjach! Do konkursu zakwalifikowali się wszyscy Polacy oprócz Maćka Kota. Jego dyspozycja może martwić, bo jednak nie ma ani jednego punktu w tym sezonie, a trener go bierze do Niżnego Tagiłu. Oby to nie było przeszarżowanie Horngachera, a może Maciek ma tylko słabszy początek sezonu. Konkurs zaczął się zgodnie z planem o 17:00,  cała pierwsza seria z dziewiątej belki. Wzbudziło to nie lada kontrowersje, bo duża część skoczków nie osiągała punktu K, a dyrekcja zawodów nie chciała belki dać wyżej. Być może na to miał wpływ wiatr, który nieraz dociskał skoczków do zeskoku. Jednak mimo warunków, Ryoyu Kobayashi osiągnął 140 metrów,  136 metrów Andreas Wellinger, a 136,5 metra Kamil Stoch. Drugie i trzecie miejsce dzieliła po pierwszej serii jedna dziesiąta punktu. Na koniec konkursu miejsca się nie zmieniły, tylko różnica punktowa wzrosła do trzech na rzecz Wellingera. Ryoyu wyrównał rekord skoczni Stefana Krafta, czyli 147,5 metra, a mógł polecieć dalej, prawie jak Schlieri w Whistler w 2009! Ten chłopak jest szalony! 22 pkt przewagi nad drugim Wellingerem, 25 nad Stochem. To jest miazga. Ma fantastyczne wejście w ten sezon, nie zdziwię się, jeśli powtórzy sukcesy Funakiego, Harady czy Kasaiego. Ale jeszcze musi się pouczyć angielskiego, bo w tym idzie mu cieńko. Domen Prevc byl znowu czwarty, a piąty Piotr Żyła, dość małomówny ostatnimi czasy. Dwunasty był Dawid Kubacki, oczko niżej Kuba Wolny (konik polny? Koniki też daleko skaczą!). Wspomniany przeze mnie paręnaście linijek wcześniej Estończył Aigro stał się drugim po Nurmsalu punktującym w PŚ Estończykiem, zajmując w konkursie dziewiętnaste miejsce. Fajnie mu poszło, bardzo się cieszę, że wreszcie ten Nurmsalu nie jest sam. Aczkolwiek pamiętajmy, jakie warunki były w Kuusamo.

Klimow się popsuł. 31 miejsce w pierwszym, a 26 w drugim nie może napawać optymizmem. Też możliwe jest, że w Wiśle miał dyspozycję jeszcze w Letniego GP, a gdy już się zorientował, że zaczęła się zima, wrócił potulnie do szeregu. A następne konkursy w ten weekend u niego, w Niżnym Tagile. Mam nadzieje,ze Polacy podczas niego zaskoczą, może wreszcie ktoś stanie na podium? A może Ryoyu Kobayashi znowu przekroczy jakąś kompletnie niewyobrażalną barierę? Chłopak ma potencjał. Oby się nie spalił.

Komentarze

Przeczytaj jeszcze o:

GT World Challenge - o co w tym chodzi?

Człowiek, który wygląda jak Jezus jest szefem zamieszania nazwanego jego imieniem. Stephane Ratel od lat organizuje wyścigi aut Grand Tourism (GT), a od kilku są one znane jako GT World Challenge. Dzisiaj krótkie wyjaśnienie ile serii organizuje, jaki jest format sezonów, wyścigów i punktacji w tych seriach.   Ile serii organizuje Stephane Ratel Organisation? Najprostszą odpowiedzią byłoby: w pizdu i jeszcze więcej. No ale dla dokładności warto opowiedzieć co on organizuje. SRO w skrócie organizuje serie aut GT2, GT3 i GT4, a także aut TCR w USA, ale tutaj skupiamy się na seriach aut GT3. Tak więc jest ich cztery - GT World Challenge Europe, America, Asia i Australia . Europejski odłam jest najbardziej rozbudowany i dzieli się na dwa puchary - Sprint Cup i Endurance Cup . Jest również British GT , czyli mistrzostwa Wielkiej Brytanii aut GT3 i GT4, ale nie jest to seria kontynentalna, mimo że jeden wyścig odbywa się w Europie kontynentalnej, tj. na Spa. Organizowany jest również...

Seria, Której Nikt Nie Ogląda #8 Monza FINAŁ

 To już koniec, nie ma już nic. Zakończył się sezon 2024 Euroformuły Open. Ostatni sezon z F320, które zastąpią F324. Na Monzy spadł deszcz, więc przez cały weekend towarzyszył chaos z nim związany. I o tym będzie w ostatnim odcinku tego cyklu w tym roku. Może doczeka się on kontynuacji, ale z jakiejś innej serii. W ten weekend w stawce pojawiło się zamieszanie . Na ostatnią rundę do stawki wrócił Bergmeister, pewnie po to, b y zagrozić trzeciemu Barrichello. Z nowych twarzy pojawił się Lankijczyk Yevan David (który pojechał w Igrzyskach Motorsportowych w Walencji, a polscy juniorzy nie), a także potężny (i to dosłownie) Czech, Roman Roubicek, który wreszcie wystartował w wyścigu . Z nimi jest jednak jeden podstawowy problem. Z uwagi na to, że to jest ich jedyna runda, w której brali udział (Czech miał jeszcze Red Bull Ring, ale tam się wycofał z całego weekendu), nie byli uprawnieni do zdobywania punktów. Dwa wyścigi odbyły się w sobotę, a trzeci w niedzielny poranek, bo popołu...

#173 GP USA 2005 - wyścig, z którego nie zrobię retro oglądania, a wpis

 Po kolejnym retro oglądaniu F1 z 9 maja (GP USA 2007) zapytano mnie na Twitterze, czy będzie w ramach cyklu GP USA 2005. Odpowiedziałem, że chyba nigdy, bo nie wydaje mi się, żeby farsa była elementem cyklu. Pomyślałem sobie jednak, że będzie ciekawszym, jeśli zrobię to w jakiejś formule wpisu na blogu, który będzie traktował o, jak się wydaje, największej kpinie w historii mistrzostw świata Formuły 1 (zaraz po GP Belgii 2021). Więc tak. Obejrzałem ten wyścig. Wystarczy, że ja przejechałem 73 okrążenia, wy już nie musicie. I myślę, że przeznaczenie łamów bloga, na którym mogę pisać bez granic jest świetnym pomysłem na opisanie tego czegoś. No to zapraszam, GP Stanów Zjednoczonych 2005. Dziękuję na początku za wytrwałość, jeżeli przeczytacie całość. Obrazki będą, co do "błyskotliwych analiz" jeszcze się okaże. Jeśli chcecie więcej takich retro in-depth, to piszcie. Żebyśmy mieli jasność. Sezon 2005 był jednym z dziwniejszych w kontekście przepisów.    W Formule 1 był zaka...